Liefooghe, Frank

liefooghe eieren pekingFrank Liefooghe geboren te Ieper in 1943 studeerde aan het St-Lucas instituut en aan de Gentse Academie. Al vanaf de zestiger jaren van de vorige eeuw houdt hij zich als vrijgevochten kunstenaar bezig met vragen op mondiaal niveau: vrede, ecologie, de toekomst van onze beschaving. Tot in verre uithoeken van de aardbol bouwt hij rond deze thema’s installaties en vredesmonumenten. De tentoonstelling in Theobald?s Boothuisje is een tussentijds en schilderkunstig verslag van deze zoektocht naar ‘Better World’. In zijn prachtige, verhalende schilderijen, altijd acryl op Nepalees papier, zien we Afrikaanse aardetinten, Zuid-Amerikaanse Maya-thema’s en bovenal filosofie uit Boedhisme en Taoïsme, ‘CHI’ of kosmische energie

 

Frank Liefooghe verkoos niet enkel galerijen om zijn kunst te etaleren maar reisde de wereld rond. Hij opteerde voor een immens forum om zijn oeuvre te verspreiden.

Vrij snel werd de wijde wereld zijn geliefkoosde biotoop: op een goede 40 jaar doorkruiste hij ongeveer 90 landen, in 49 daarvan manifesteerde hij zich met de meest uiteenlopende artistieke projecten. Dat zal wel een familietrek zijn. Frank heeft drie broers en vier zussen die nog meer reizen dan hij. Zijn oudste zus woont in Cassablanca, een andere zus werkt als tropisch arts in New Delhi en moeder was licentiaat de Franse geschiedenis, ze kende Frankrijk als haar broekzak: honderden kerken en abdijen hebben de kinderen bezocht. Ze leerde hen over het boeddhisme en Siam (nu Thailand) op een moment Vlaanderen er nog totaal onwetend over was.

Mediasprokkels over de kunstenaar

liefooghe

 

Zijn eerste schilderijen zijn weinig meer dan imaginaire zeeën, palmbomen, eilanden. Later zou Frank ontdekken dat die paradijselijke oorden ook effectief bestonden de kunstenaar heeft heel wat van de wereld gezien, maar niet zoals dat tegenwoordig gebeurt. Vandaag betekent reizen voor hem ofwel platte rust in een toeristisch centrum dat helemaal op thuis is geschoeid, een groot avontuur of trektocht.

Geen van beide heeft hem ooit aangetrokken. Steeds weer ging zijn interesse naar andere culturen, vreemde volkeren. Op een unieke manier wist hij met hen contact te leggen, te communiceren. Op hun beurt betrokken zij Frank rechtstreeks bij hun manier van leven. Deze contacten bleken niet alleen enorm verrijkend, ze boden tegelijk een schat aan inspiratie in zijn bestaan en visie als kunstenaar.
Aanvankelijk trok hij rond op eigen initiatief, besliste zelf met wie en hoelang hij wou of zou samenwerken. Langzaam aan en raakte zijn werk internationaal bekend.
Hij heeft indertijd de Berlijnse muur nog beschilderd en zoiets doe je nu eenmaal niet ongezien. Sindsdien wordt hij veelvuldig gevraagd door privé- personen en internationale instellingen en in 2000 realiseerde hij op uitnodiging van Unesco in Colombia het millennium project. Drie jaar eerder was hij al in Quito, onder impuls van de Vlaamse regering. Dan weer werd hij uitgenodigd door privé ondernemers om deel te nemen aan de wereldbeurs voor Aquacultuur in Peking. In het Nationaal museum in Bangkok creëerde hij samen met 6.000 Boeddhistische kinderen een collectief werk, naar aanleiding van een bezoek van de toenmalige kroonprins Filip en prinses Mathilde.

De mooiste herinneringen heeft hij aan de reis naar Siberut op Sumatra waar hij lange tijd onder de Mentawai, het bloemenvolk, vertoefde. Een zeer kleurrijk volk, misschien wel de meest lieve mensen ter wereld. Er is geen vrouw waar ook ter wereld  die zo lieftallig behandeld, zo vriendelijk bejegend wordt door de man als daar. Om een voorbeeld te geven : bij het ontwaken versieren de mannen, elke ochtend opnieuw, met Ibis-bloemen het haar van hun vrouw. Tijdens dat ritueel, dat liefst drie kwartier duurt, loodsen ze haar zingen de dag in. ’s Avonds herhaalt zich hetzelfde ritueel. Die vrouwtjes voelen zich goed in hun vel, ze voelen zich zo gewaardeerd door de gemeenschap dat het hen als het ware bijna bovennatuurlijk overkomt. Een hemelsbreed verschil als je ziet hoe sommige mannen hier met vrouwen omgaan. Wat op Bali gebeurt, is ook redelijk uniek. Een zwangere vrouw wordt daar bijna heilig verklaard. Ze wordt bestendig omringd door kleine kinderen die over haar buik wrijven. Al vanaf de conceptie wordt die baby verwend. Na de geboorte mag de zuigeling gedurende drie maanden de grond niet raken. Al die tijd hangt hij dicht tegen zijn moeder aan, of tegen de papa of de dikste, molligste oom. Om die reden zijn de mannen er altijd onthaard, dit om te vermijden dat ze de kleintjes zouden prikken. De baby moet ook al door een hartslag kunnen voelen.

 

De eerste initiatie in de wereld is het raken van de voetjes op de grond, meteen de aanleiding voor een feest dat drie volle dagen duurt. Nogal wat anders dan een klets water op je kop als je hier gedoopt wordt. Alle kinderen slapen daar samen op grote matrassen, voortdurend lopen ze hand in hand. Daardoor voelen ze niet die grote nood aan de aandacht of affectie die je hier vaak wel ziet.

De natuur heeft hem vaak met verstomming geslagen.

Tussen Lomé en Algerije zwierf Frank door de Sahara. Ergens temidden de woestijn was, en is er nog steeds, een plek waar bollen liggen die muziek produceren. Stenen bollen gebeiteld door de erosie, gevuld met water, als een soort klokken. Eindeloze velden vol. Ze liggen in een verhard bed van zand en als de wind daar doorheen jaagt, maakt dat onvoorstelbaar mooie muziek. Frank kon er uren naar zitten luisteren.

De verwezenlijking waar hij graag naar terugkijkt is de ‘Square of Equality’. Deze installatie, waarbij de piramides van canvas door alle lagen van de bevolking werden beschilderd, heeft 24 landen doorreisd. Het project bracht hem samen met ministers, met Indianen, met straatkinderen, want hij is ervan overtuigd dat esthetica alles overtreft.
Tot zijn grote verbazing brachten de straatkinderen van Quito het mooiste werk voort, veel mooier nog dan het werk van de kunstenaars en de ministers.

Het reisjournaal van Frank lijkt oneindig. Hij trekt naar de Galapagoseilanden. Een beperkt en streng gecontroleerd toerisme ten spijt is het ecosysteem zwaar aangetast, en dat schreeuwt om actie. Gesubsidieerd door Unesco wordt een kinderschooltje uitgebouwd tot een reëducatieproject en Frank deed er de artistieke invulling. Zijn zoon, Cyriel, – eveneens een artistiek talent – vergezelt hem op die trip en is een even fervente globetrotter als vader Frank. Nog een geluk dat België niet de schoolplicht, maar de leerplicht hanteert. Al reizend leert hij heel wat meer, dan zittend op die saaie schoolbanken, zegt Liefooghe smalend en glimlachend…

 

Advertenties

Een gedachte over “Liefooghe, Frank

  1. Florquin Luc

    De groeten aan Frank vanuit Bourgogne! Het is minstens 20 jaar geleden, maar ik heb nog altijd 3 aquarellen van hem, periode 1985…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s