Tagarchief: Fini

Fini Leonor

leonor_fini_martine_frank
Leonor Fini
 (Buenos Aires, 30 augustus 1908 – Parijs, 18 januari 1996) was een spraakmakende figuur in de Franse en internationale kunstwereld.  Haar jeugd bracht ze door in de intellectuele salons van Triëst, toen een internationaal culturele stad waar groten als James Joyce en Italo Svevo  hun inspiratie zochten.
Het grootste deel van haar leven woonde en werkte ze echter in Parijs. Ze was autodidact. Om de menselijke anatomie goed in de vingers te krijgen bracht ze liever uren door in het mortuarium dan op de banken van de academie.
Fini was bevriend met vele groten uit de kunstwereld onder wie Pablo Picasso, Max Ernst en Henri Bresson Cartier. Met die laatste trok  ze in de jaren 30 in een auto voor een reis om de wereld.

Haar eerste one-woman show kreeg ze in Milaan bij de Galerie Barbaroux, we schrijven 1929.
In Parijs stelde ze voor het eerst tentoon in Galerie Bonjean in 1932.
Hoewel ze goed bevriend was met leidinggevende surrealisten als Paul Eluard, Max Ernst, Rene Magritte en Victor Brauner, sloot ze zich nooit bij deze ‘groepering’  aan maar deze ‘groten’ namen haar werk wel vaak op in diverse internationale groepstentoonstellingen.

Na de Tweede Wereldoorlog stelde Fini geregeld tentoon in Europa en wel voor  de eerste maal in 1948  te Brussel, later volgden de meeste Europese kunststeden en Amerika. In 1972 kreeg ze een grote retrospectieve in Japan. Leonor Fini werd wereldberoemd met haar teken-, schilderkunst en grafiek.
Vergeten we echter niet dat deze ‘grande dame’ ook een veel gevraagde ontwerpster was voor theater-, film- en balletdecors en -kostuums. Uiteraard deed ze dat ook voor haar eigen ballet   ‘Le Rêve de Leonor’ (1949), in  een choreografie van  Sir Frederick Ashton op muziek gebracht door Sir Benjamin Britten.

Fini leidde een ‘ménage à trois’ met de Italiaanse diplomaat en kunstenaar Stanislao Lepri – net als Fini moeilijk in een hokje onder te brengen qua stijl- en de Poolse literator Constantin Jelenski.
De twee heren waren niet haar enige huisgenoten want Fini heeft haar hele leven lang vele tientallen Perzische katten om zich heen gehad. Leonor-Fini-ChatsBinnenskamers zien we haar zelden gefotografeerd zonder een kat in haar armen. Ze heeft ze dan ook vaak getekend en een plaats gegeven in haar oeuvre.
De vrouwen afgebeeld op haar schilderijen hebben steeds dat mystieke en iconische voorkomen dat typerend is voor het werk van Fini. De mannen figureren als de veruiterlijking van de duivelsfiguur.

Haar schilderijen stralen een verfijning uit waarin werkelijkheid en verborgen dromen verstrengeld raken. Leonor had een ongebreidelde fantasie, geduldig opgebouwd in de vreemdste perspectieven maar aangebracht met heel precieze toetsen en vegen die de pure weerslag zijn van haar eindeloze picturale maturiteit. In elke lijn en toets schuilt een zekere erotiek die de kunstliefhebber niet afschrikt maar hem laat binnenkijken in de leefwereld van een merkwaardige kunstenares.

'red vision' - 1984

‘red vision’ – 1984

Leonor Fini is niet alleen befaamd door haar schilderkunst maar heeft ook, als hoger vermeld,  vaak als ontwerpster aan ballet- en filmproducties meegewerkt  en bibliofiele boekuitgaven van onder andere Baudelaire, Sade, Verlaine, William Shakespeare en Edgar Allan Poe geïllustreerd.
In de jaren zeventig van de twintigste eeuw, schreef zij ook drie romans en raakte bevriend met Jean Cocteau, Giorgio de Chirico, en Alberto Moravia.

Haar recentere schilderijen behandelen erotische fantasieën, getormenteerde vrouwenkoppen en de dood.
Leonor Fini wordt over het algemeen toch gerekend tot de surrealistische strekking. Natuur, mythologie en vergankelijkheid zijn terugkerende thema’s. Daarbij spelen katten en katachtige veelal een prominente rol.

Leonor-Fini schilderij

Advertenties