Tagarchief: De Clercq

De Clercq Chris

ChrisDeClercq portret

Chris De Clercq heeft zich in zijn rijk gevulde carrière zich zowat alle disciplines van de beeldende kunst eigen gemaakt. Alleen het conceptuele kon hem niet bekoren.

Een kunstwerk moest esthetisch, verzorgd, afgewerkt zijn. Schoonheid en uitstraling zijn voor hem als artiest primordiaal.
Waar hij in zijn prille beginperiode (1957) beïnvloed werd door de abstracten en de constructivisten, keek hij tot 1964 op naar het maniërisme van de 19de/20ste eeuw waar de figuren in de meest ondenkbare, verdraaide poses werden afgebeeld.
Eén facet kon hij echter niet van zich afzetten: de vaardigheid en de uitstraling van figuren als Da Vinci, Michelangelo, El Greco en dichter bij ons Jeroen Bosch. Zij bleven zijn voorbeelden.

'Blauwe Kompositie'

‘Blauwe Kompositie’

De tweede helft van de jaren zestig stak de humane beleving bij hem op. Grootsheid en verval werden meer en meer een thematiek in zijn geschilderde en vooral in zijn getekende oeuvre.

In de jaren zeventig verschijnt de symboliek. Dit resulteert in fijnzinnige surrealistische taferelen onder invloed van zijn vroegere docenten Octave Landuyt en Jos Trotteyn en brengt hem terug naar zijn eerste liefde: de kunst van Jeroen Bosch.

In 1978 komt Chris De Clercq in contact met een schildercollectief rond Wally Van De Velde en het ‘Kunstschip Dronghene’. De Symboliek blijft, maar onder invloed van dit collectief gaat Chris zich verdiepen in de Egyptische kunst.

In de jaren tachtig schildert hij o.a. ‘De 12 tekens van de Dierenriem’ en ‘De 7 Hoofdzonden’, werken die, samen met zijn ontelbare fresco’s en trompe-l’oeils tot het summum van zijn oeuvre worden gerekend.
Op zijn vijftigste wordt Chris voor het eerst vader en dat brengt hem een geestelijke verrijking. Het wordt een inspiratiebron voor totaal nieuwe, ja vernieuwende, schilderijen en aquarellen.Het symbolisme verwatert en ruimt plaats voor een eerder impressionistische benadering van de schilderkunst. Van dan af aan krijgt hij ook meer aandacht voor de aquarelkunst.

In 1996 raakt Chris dan weer in de ban van de Indische cultuur en vindt er Zen, de rust. Een tocht door de Thar-woestijn en de mystieke eenvoud van de Indiërs resulteren in eenvoudige, maar schitterende aquarelreeksen.

Die zalige ervaring zal hij later doortrekken tot zijn eigen habitat, de wijk Hoog-Latem, de Provence en zijn favoriete vakantieplekken Lago D’Iseo, Monte Isola in het Italiaanse Trente, WERKEN CHRIS 008waar hij trouwens al vaak eregast was bij de bloemenfeesten en waar hij binnenkort in Peschiera (2014) en in Carzano (2015) door het gemeentebestuur met een solotentoonstelling zal gevierd worden .

Het ontluiken en de aanleg van de Westerplas en de Oosterdijk was voor Chris De Clercq een nieuwe uitdaging. Dit, naar plaatselijke normen, immens overstromingsbekken groeide uit tot een prachtig natuurreservaat met een grote diversiteit aan fauna en flora.
Chris kan er uren genieten, schetsen of fotograferen en legt zijn impressies vast op doek en papier.

 

1268999_10202299126865365_1648572464_o

Meer?  http://www.chrisdeclercq.be/

Advertenties

De Clercq Eduard

eduard de clercq portretGeboren te Merelbeke in 1910 en overleden te Gent in 1996.
Kunstschilder, tekenaar en aquarellist. Was van jongsaf aan begaan met de plastische kunsten, maar maakte eerst carrière bij de Gentse politie waar hij van 1948 tot bij zijn opruststelling commissaris was.
Terzelfdertijd volgde hij schilder- en tekenlessen in het theater-atelier van de mimespeler en kunstchilder M.A.J. Hoste. Als kunstschilder was Marcel Hoste, hoewel uiterst getalenteerd, minder bekend, maar als mimespeler zou hij een internationale carrière uitbouwen. Eduard De Clercq, hoewel voornamelijk autodidact, volgde ook plastische kunsten aan het Sint-Lucas-Instituut te Gent.

In 1953 kwam Eduard De Clercq in Latem wonen en werd er bevriend met Jules de Sutter, Hubert Malfait, Léon De Smet en Maurice Schelck. Zijn best vriend en compaan was echter kunstschilder Vic Dooms met wie hij vaak de natuur introk om er te schilderen en te schetsen.P1010778
Toch was het galerijhouder André Vyncke die de “carrière” van Eduard De Clercq zou beïnvloeden. Hij, en alleen hij, kon hem overtuigen geregeld tentoon te stellen in de toenmalige Galerij Vyncke-Van Eyck.
In 1960 en 1965 werd hij geselecteerd voor de Nationale Salons en kon hij, dank zij de Spaanse ambassade, op studiereis naar Spanje, waar hij gastdocent was aan de Academie van Palma de Mallorca.
Eens met pensioen was er tijd om voltijds bezig te zijn met kunst. En hoe. Voor de commissaris was kunst en lesgeven een roeping, een postulaat.
Omdat hij zowat alle technieken van de beeldende kunst beheerste was hij een gedroomd en vooral gegeerd lesgever. In 1967 werd hij docent aan de schildersgilde De Vierschaere te Waregem.
P1010779in 1983 vroeg het Gemeentebestuur van Sint-Martens-Latem hem de coördinatie van de pas opgerichte Latemse Teken- en Schilderschool op zich te nemen. In 1988 nam hij echter om gezondheidsredenen afscheid van zijn leerlingen. Toch zou hij tot 1990 af en toe als gastleraar in aquareltechniek terugkeren naar zijn school.
Omwille van zijn maturiteit werd Eduard De Clercq lid van befaamde Europees Instituut voor de Aquarelkunst.

Hoewel hij zijn werken meestal rugtekende met de vermelding “naar eigen kunnen” was De Clercq een groot kunstenaar. Als artiest én als mens was hij uiterst gul, minzaam en behulpzaam.
Zijn nagelaten oeuvre is louter figuratief, neo-impressionistisch en intimistisch van ondertoon. Hij hield voornamelijk van pasteltinten, maar naargelang de emotie kon het koloriet iets harder worden. Hoewel hij af en toe bloemen, stillevens en portretten schilderde, was Eduard De Clercq landschapschilder.

declercq eduard aquarel0001

Eduard De Clercq schreef naast verschillende handleidingen over aquarel en rietpentekenen ook enkele onuitgegeven streekgebonden novellen. Tot 1985 was hij uiterst actief in het socio-cultureel leven van de gemeente. Hij was o.m. actief lid van de kruisboogmaatschappijen “Willem Tell” en “Jong wordt Oud” en hield ervan met vrienden te praten over de politieke en sociale gebeurtenissen, zowel deze in eigen dorp als regionaal en nationaal. Ikzelf had de eer tot deze vrienden te behoren en tot enkele weken voor zijn dood kwam ik eenmaal per week bij Eduard en zijn vrouw Nelly op de koffie of aperitief om over het dorpsleven van nu en toen te filosoferen…